Ιστορίες

Επειδή είμαι χωρισμένη δεν σημαίνει πως έχω το νου μου συνεχώς στο γκόμενο (ούτε ότι τα κάνω όλα γι αυτόν)

Και κάπου το ένδοξο έτος 2015, ζήτησα διαζύγιο και αρχές του 2016 έστησα το νέο μου σπιτικό, το πρώτο που έστηνα μόνη μου στη ζωή μου κι αυτή τη φορά όχι εντελώς μόνη αλλά με ένα παιδί. Από τότε φυσικά μέχρι και σήμερα, και εις τους αιώνες των αιώνων αμήν, θεωρούν πως ως ελεύθερη (ξανά) έχω το νου μου συνεχώς στους γκόμενους (απαίσια λέξη αλλά δυστυχώς έτσι ακριβώς ονομάζονται) και όλα τα κάνω γι’ αυτούς.

Θες να στείλεις το παιδί κατασκήνωση; Το κάνεις για να έχεις ελεύθερο χρόνο με τον γκόμενο. Αφήνεις το παιδί στη μάνα σου δυο ώρες να κάνεις δυο δουλειές με την ησυχία σου; Παρκάρεις το παιδί για να πας στον γκόμενο. Ντύνεσαι και στολίζεσαι να πας για έναν καφέ; Ε, καλά τώρα θέλει και ρώτημα; Πας στον γκόμενο!
Γενικά όταν χωρίζεις (ή χηρεύεις, υποθέτω) κέντρο της ζωής σου είναι πάντα ένας γκόμενος. Ακόμα κι αν δεν τον έχει δει ποτέ κανείς απλούστατα γιατί δεν έχεις, φαντάζει σαν μια αόρατη απειλή που πάντα σκιάζει τη σχέση σου με το παιδί σου, το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να είναι πάνω απ’ όλα (ακόμα και όταν είναι ήδη!).

Από την Κυριακή Χαριτάκη

Καταρχάς μας τα πρήξατε. Κατά δεύτερον ναι, ως ελεύθερη μόνη μαμά προφανώς και έχεις περισσότερες επιλογές αλλά και πολύ περισσότερες υποχρεώσεις πια. Που σημαίνει πως ακόμα και αν θες τη μισή σου ζωή να κυλιέσαι στα ριχτάρια με τους γκόμενους, μετά τις 12 γίνεσαι κολοκύθα, κοινώς έχεις χυθεί στον καναπέ και ροχαλίζεις τυλιγμένη με το ριχτάρι και μπλούζα πιτζάμας γεμάτη λεκέδες από φαί-χυμό-μίξα κι εμετό. Μιλάμε για τον ορισμό του σέξι, όχι αστεία…

Σε τρίτη φάση δε, αναρωτιέμαι: Γιατί οι παντρεμένες μπορούν άνετα να πάνε για ψώνια ή να αφήσουν το παιδί στη γιαγιά μια ώρα ή και μια βδομάδα άμα γουστάρουν ενώ η μόνη μάνα αντιμετωπίζεται καχύποπτα ακόμα κι αν θελήσει να πεταχτεί για έναν καφέ;
Θα μου πεις η παντρεμένη το χρειάζεται για να βρεθεί λίγο με τον άντρα της (οι παντρεμένες δεν έχουν γκόμενο σορρυ το ξέχασα! :p). Ναι οκ, και ποιά η διαφορά; Η ληξιαρχική πράξη γάμου και η σφραγίδα της Μητρόπολης αυτόματα σε ορίζουν δικαιούχο της ξεκούρασης; Κάθε γονιός-μόνος ή μή-δεν δικαιούται κι αυτός να διαθέσει τον χρόνο του όπως επιθυμεί; Δεν δικαιούσαι ένα διάλειμμα από τα παιδιά σου;

Όχι φυσικά και δεν δικαιούσαι! Τα παιδιά σου είναι πάνω απ’ όλα. Πάνω από την ανάγκη σου για σεξ (α πα πα) πάνω από την ανάγκη σου να πιεις έναν καφέ χωρίς φωνές, πάνω από την ανάγκη σου να μοιραστείς τη καθημερινότητα, τις χαρές και τα προβλήματα με έναν άλλον ενήλικα, πάνω από την ανάγκη σου να βγεις σαν άνθρωπος, ακόμα και πάνω από την ανάγκη σου για ύπνο γιατί “αυτά να τα σκεφτόσουν νωρίτερα, τώρα έχεις υποχρέωση” ή “τα παιδιά σε χρειάζονται, άσε τους γκόμενους για αργότερα!”. Χμμμ για πόσο αργότερα; Κατά τα 50 μου είναι καλά; Γιατί τότε θα φύγουν τα παιδιά από το σπίτι. Και μετά από 20 χρόνια μοναξιάς, ποιός άραγε έχει το κουράγιο να θυσιάσει τον τρόπο που έμαθε να ζει με κάτι νέο που θέλει προσπάθεια και υπομονή; Κανείς μάλλον…

Ναι τα παιδιά σου πάνω απ’ όλα. Όλα εκτός από τις βασικές σου ανάγκες. Την ανάγκη για ξεκούραση, για συντροφικότητα, για διασκέδαση. Την ανάγκη να μην απολογείσαι όποτε ξεμυτίζεις από το σπίτι λες και είσαι μαθήτρια Λυκείου ή όποτε θέλεις δυο ώρες μόνος/η σου ή όποτε σε βλέπει το παιδί να κλαις, γιατί ναι, άνθρωπος είσαι κι εσύ. Και για τον λογαριασμό που ήρθε φουσκωμένος θα κλάψεις, και για το που έχει φτάσει η τιμή του πετρελαίου θα τα μπήξεις και για τον γκόμενο (που έχεις ή δεν έχεις) θα χτυπηθείς, τί να γίνει τώρα; Γονείς θέλετε ή αγάλματα; Να ξέρω δηλαδή αν είναι να πάω από τώρα να βαλσαμωθώ. Μέχρι τότε αφήστε με να θέλω κι εγώ να ταξιδέψω, να δουλέψω, να ενθουσιαστώ, να βγω, να πέσω στο πλακάκι, να ξανασηκωθώ, να ζήσω.

Στη τελική τί θα’ χω να διηγούμαι στα εγγόνια μου, αν όχι τις περιπέτειες μου, με τους γκόμενους; (κι έχω τόσες, που φτιάχνω τόμο Πάπυρο Λαρούς Γκομένικα. Χαλαρά!) :p

Comments
To Top